Τα cookie μας βοηθούν να σας παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Εφόσον χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies από εμάς. 
    
 
Home / Newsletter / Είσοδος / Δημιουργία λογαριασμού / Wish list / Επικοινωνήστε μαζί μας / Βοήθεια / Greek English

Premio Strega

2015: Η κτηνωδία
Είναι μια ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα. Μια γυναίκα περπατάει καταμεσής στην Εθνική Οδό που ενώνει την επαρχία του Τάραντα με το Μπάρι. Είναι γυμνή, χλομή και γεμάτη αίματα. Όταν αργότερα εντοπίζεται νεκρή, η ταυτότητά της αποκαλύπτεται. Κανένας όμως δεν είναι σε θέση να περιγράψει με βεβαιότητα τις συνθήκες του θανάτου της. Οι περισσότεροι πιστεύουν πως πρόκειται για αυτοκτονία. Είναι όμως έτσι; Η Κλάρα ήταν η μεγαλύτερη κόρη μιας ισχυρής οικογένειας τοπικών εργολάβων, των Σαλβέμινι, οι οποίοι διατηρούν στενούς και σκοτεινούς δεσμούς με κύκλους της πολιτικής και της οικονομίας. Όμως τι σχέση είχε η Κλάρα με τις βρόμικες δουλειές του πατέρα της; Ο αινιγματικός Μικέλε, ο αδελφός της, αρχίζει να διερευνά το βίαιο τέλος της. Σταδιακά φανερώνεται ένας κόσμος διεφθαρμένος και ανήθικος όπου το χρήμα και η δίψα για την εξουσία ισοπεδώνουν τα πάντα. Στην "Κτηνωδία" ο Νικόλα Λατζόια δεν παρακολουθεί μόνο την κατάρρευση μιας μεγαλοαστικής οικογένειας, ακτινογραφεί και την παρακμή μιας ολόκληρης κοινωνίας. Το
Ο Νικόλα Λατζόια γεννήθηκε στο Μπάρι το 1973 και σήμερα ζει στη Ρώμη. Είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Διευθύνει τη σειρά της ιταλικής λογοτεχνίας στον εκδοτικό οίκο minimum fax. Το πρώτο του βιβλίο "Tre sistemi per sbarazzarsi di Tolstoj" (Τρεις τρόποι για να απαλλαγείτε από τον Τολστόι) εκδόθηκε το 2001 και κέρδισε το Βραβείο Lo Straniero. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "Occidente per principianti" (Δύση για αρχάριους) το 2004 και "Riportando tutto a casa" (Φέρνοντας τα πάντα πίσω στο σπίτι) το 2009, το οποίο και τιμήθηκε με τα Βραβεία Viareggio Repaci, Vittorini και Volponi. Το 2014 εξέδωσε το μυθιστόρημα "Η κτηνωδία", για το οποίο τιμήθηκε με το περίβλεπτο Βραβείο Strega το 2015. Στην τελετή απονομής το αφιέρωσε συμβολικά και στην Ελλάδα της κρίσης. Για την "Κτηνωδία" εργάστηκε συστηματικά επί τέσσερα χρόνια, με εξαίρεση ένα ολιγοήμερο διάλειμμα, το καλοκαίρι του 2012, όταν ήλθε σ’ ένα ελληνικό νησί για να παντρευτεί.
Η κτηνωδία Lagioia Nicola
2011: Οι δικοί μου άνθρωποι
"Δεν υπάρχει κανείς να μας ζητήσει συγγνώμη διότι καταδικαστήκαμε να είμαστε η πρώτη γενιά εδώ και αιώνες που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της; Διότι μας έκαναν να γεννηθούμε και να χτίσουμε τα ιερά μας όνειρα περί ευζωίας κι ύστερα μας άφησαν χωρίς χρήματα και χωρίς δουλειά, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμαζόμασταν να τα ζήσουμε, εκείνα τα όνειρα;" Βραβευμένο το 2011 με το πιο έγκυρο ιταλικό λογοτεχνικό βραβείο, το βραβείο Strega, το βιβλίο αυτό του Εντοάρντο Νέζι (που κινείται μεταξύ μυθιστορήματος και δοκιμίου, αυτοβιογραφίας και οικονομικής ανάλυσης) αποτελεί μια σκληρή όσο και οξυδερκή καταγγελία της κρίσης που βιώνουμε σήμερα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, το οποίο έδωσε μεγαλύτερη σημασία στις οικονομικές παραμέτρους και λιγότερη στις ανθρώπινες ανάγκες. Περιγράφοντας την κρίση της υφαντουργίας στη γενέτειρά του, το Πράτο, και την άνευ όρων παράδοσή της στους Κινέζους, ο Νέζι γράφει ένα βιβλίο που ενδιαφέρει εξίσου τους Έλληνες, τους Ισπανούς, όλους όσοι ζούνε σήμερα μια
Ο Εντοάρντο Νέζι γεννήθηκε το 1964 στο Πράτο της Τοσκάνης. Τελειώνοντας τις σπουδές του δούλεψε για 15 χρόνια στην οικογενειακή επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας. Έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα ("Fughe da fermo") το 1995 και έξι χρόνια αργότερα το μετέφερε ο ίδιος στη μεγάλη οθόνη. Ακολούθησαν άλλα πέντε μυθιστορήματα, εκ των οποίων το ένα ("L` eta dell` oro") βραβεύτηκε με το βραβείο Bruno Cavallini. Είναι όμως το επόμενο βιβλίο του, "Οι δικοί μου άνθρωποι" ("Storia della mia gente"), που τον έκανε ευρέως γνωστό και του χάρισε το πιο έγκυρο ιταλικό λογοτεχνικό βραβείο, το Βραβείο Strega.
Οι δικοί μου άνθρωποι Nesi Edoardo
2008: Η μοναξιά των πρώτων αριθμών
Η Αλίτσε και ο Ματία βιώνουν στην παιδική τους ηλικία ο καθένας τη δική του τραυματική εμπειρία που με τις ανεπανόρθωτες συνέπειές της θα τους σημαδέψει για πάντα. Δυο άνθρωποι βαθιά στιγματισμένοι συναντιούνται κι ανακαλύπτουν πως είναι τόσο στενά δεμένοι και ταυτόχρονα τόσο αδιόρατα απόμακροι. Όπως αυτοί οι ξεχωριστοί αριθμοί που οι μαθηματικοί τους ονομάζουν δίδυμους πρώτους: δύο πρώτοι αριθμοί που χωρίζονται μόνο από ένα νούμερο αρκετά κοντινοί αλλά χωρίς ν' αγγίζει ποτέ ο ένας τον άλλο. Ο Πάολο Τζορντάνο μας δίνει ένα μυθιστόρημα με ήρωες δυο νέα παιδιά που το καθένα αναγνώρισε στο άλλο τη μοναξιά του, ένα βιβλίο μαθηματικής ευαισθησίας όπου η τέχνη των αριθμών και η αριθμητική του λόγου και των συναισθημάτων συναντιούνται με συγκλονιστικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο.
Ο Πάολο Τζορντάνο γεννήθηκε στο Τορίνο το 1982. Σπούδασε θεωρητική φυσική στο Πανεπιστήμιο του Τορίνου, όπου και εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή με υποτροφία. Η μοναξιά των πρώτων αριθμών είναι το πρώτο του βιβλίο για το οποίο κέρδισε μια σειρά διακρίσεων με αποκορύφωμα το Premio Strega το 2008.
Η μοναξιά των πρώτων αριθμών Giordano Paolo
2007: Με τις ευλογίες του Θεού
Σε μια πεδιάδα όπου τα χωράφια, τα ποτάμια, οι βίλες, τα πολυκαταστήματα, τα κάμπινγκ, οι μικρές βιομηχανικές μονάδες και οι παράγκες συμβιώνουν διόλου αρμονικά, ζουν, σχεδόν στο περιθώριο της κοινωνίας, ένας πατέρας κι ένας γιος, ο Ρίνο και ο δεκατριάχρονος Κριστιάνο Τζένα. Δίπλα τους δύο παράξενα πλάσματα, ο Τέσσερα Τυριά, που όλοι θεωρούν καθυστερημένο, και ο Ντανίλο Απρέα, τον οποίο έχει εγκαταλείψει η γυναίκα του μετά το θάνατο της κόρης τους. Μια μέρα οι τρεις ενήλικες αποφασίζουν να αλλάξουν τη ζωή τους κλέβοντας μια τράπεζα. Τα σχέδια τους όμως θα ανατραπούν μια τρομερή νύχτα καταιγίδας όπου η μοίρα τους θα διασταυρωθεί με τη μοίρα μιας όμορφης και αλαζονικής κοπέλας και όπου η βία θα πάρει το πάνω χέρι γιατί όλα, σε αυτή την κοινωνία, οδηγούν στη βία. Ένα δυνατό μυθιστόρημα με μορφή πολυπρόσωπης συμφωνίας όπου τα σκοτεινά χρώματα της τραγωδίας μπλέκονται με άφθονες δόσεις χιούμορ, και χαρακτήρες που μένουν χαραγμένοι στη μνήμη του αναγνώστη για πολύ καιρό μετά το τέλος της ανάγνωσης.
O Νικολό Αμανίτι γεννήθηκε στη Ρώμη το 1966. Θεωρείται ο σημαντικότερος Ιταλός συγγραφέας της γενιάς του και το μυθιστόρημα του "Εγώ δεν φοβάμαι" μια από τις εμπορικότερες επιτυχίες της σύγχρονης ιταλικής λογοτεχνίας (πούλησε μόνο στην Ιταλία πάνω από 800.000 αντίτυπα). Το πρώτο του βιβλίο ήταν το μυθιστόρημα "Brancie" (1994). Ακολούθησαν το δοκίμιο "Nel nome del figlio", που έγραψε με τον πατέρα του Μάσιμο, και η συλλογή διηγημάτων "Fango" (Λάσπη, εκδόσεις Καστανιώτη 2000), που τον έκανε ευρύτερα γνωστό. Διηγήματά του δημοσιεύτηκαν επίσης στις ανθολογίες "Gioventu cannibale" (1966) και "Tutti i denti del mostro sono perfetti" (1997). Με το μυθιστόρημα "Ti prendo e ti porto via" (Θα σε πάρω να φύγουμε), που κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1999, ο Αμανίτι γνώρισε τη μεγάλη αποδοχή κοινού και κριτικής. Το 2001 κυκλοφόρησε, επίσης με μεγάλη επιτυχία, το μυθιστόρημα "Io non ho paura". Το μυθιστόρημά του "Με τις ευλογίες του Θεού" (μτφρ. Ανταίος Χρυσοστομίδης, 2008) τιμήθηκε το 2007 με την εγκυρότερη λογοτεχνική διάκριση της πατρίδας του, το Βραβείο Στρέγκα.
Με τις ευλογίες του Θεού Ammaniti Niccolo
2006: Ήρεμο χάος
Την ώρα που ο Πιέτρο προσπαθεί να σώσει μια άγνωστη γυναίκα που πνίγεται στη θάλασσα, η σύντροφός του, Λάρα, πεθαίνει αβοήθητη μπροστά στα μάτια της δεκάχρονης κόρης τους Κλάουντια. Η οικογενειακή γαλήνη του Πιέτρο ανατρέπεται, η επιτυχημένη επαγγελματική καριέρα του απειλείται από μια επερχόμενη συγχώνευση, κι εκείνος βυθίζεται σε ένα παράδοξο «πένθος»: περνάει τους επόμενους τρεις μήνες της ζωής του μπροστά από το σχολείο της μικρής Κλάουντια, περιμένοντάς τη να σχολάσει. Ανάμεσα στο θάνατο και την ενοχή, ο Πιέτρο περιμένει τη στιγμή που θα πονέσει για τη γυναίκα του, τη στιγμή που θα παρηγορήσει την κόρη του για τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας της. Αλλά τελικά κανένας δεν μιλάει γι' αυτό, κανένας δεν κλαίει. Όλα είναι ένα ήρεμο χάος... Σιγά σιγά ο Πιέτρο ανακαλύπτει τις κρυφές πτυχές των ανθρώπων που τον περιβάλλουν. Ο πρόεδρος της εταιρείας, οι συνάδερφοί του, ο αδερφός του, η κουνιάδα του καταφεύγουν σε αυτόν, ο καθένας με τη δική του μικρή ιστορία. Τηρώντας αποστάσεις ασφαλείας, ο
Ο Σάντρο Βερονέζι (Sandro Veronesi) γεννήθηκε στο Πράτο της Τοσκάνης το 1959 και σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Στα ιταλικά γράμματα εμφανίστηκε το 1984 με την ποιητική συλλογή "Il resto del cielo", και το 1988 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα. Ακολούθησαν άλλα τρία μυθιστορήματα, πειραματικής γραφής, με θέμα κυρίως την οικογένεια. Το 2000, το έργο του "La forza del passato" τιμήθηκε με τα βραβεία Viareggio και Campiello, ενώ το 2005 το "Ήρεμο χάος" του χάρισε την αναγνώριση κοινού και κριτικής παγκοσμίως. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 15 γλώσσες. Ο Βερονέζι είναι ακόμα συγγραφέας δοκιμίων, παιδικών βιβλίων και σεναρίων για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Άρθρα του δημοσιεύονται τακτικά στον Τύπο, ενώ μεταφράζει αμερικανική λογοτεχνία στα ιταλικά.
Ήρεμο χάος Veronesi Sandro
2004: Ο τέλειος πόνος
Δεν υπάρχει θάνατος χωρίς πόνο, γέννα χωρίς πόνο και Ιστορία χωρίς πόνο. Κι όταν οι πόνοι από τους θανάτους και τις γέννες φτιάχνουν τον πόνο της Ιστορίας, αυτός ο πόνος γίνεται «τέλειος». Έτσι, ό,τι συμβαίνει σε δυο οικογένειες που ζουν σ' ένα χωριό της Τοσκάνης τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια: οι έρωτές τους, οι γέννες τους, οι αρρώστιες τους και οι θάνατοι, υφαίνεται με την ιστορία ενός τμήματος της Ευρώπης, που μέσα από αποικιακούς πολέμους, δυο παγκόσμιες συρράξεις και μια δικτατορία, χτίζει βαθμιαία αυτό τον Τέλειο πόνο. Η Ανίνα, που γεννιέται στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου και πεθαίνει με το τελευταίο, μας παίρνει απ' το χέρι και μας γνωρίζει ιστορίες ρεαλιστικές και συγχρόνως φανταστικές, έτσι όπως βασίζονται στις διηγήσεις των γέρων του χωριού και στις αναμνήσεις τους, αναμνήσεις που δεν ταιριάζουν πάντα μεταξύ τους, αλλά τελικώς περιγράφουν αυτό τον τέλειο πόνο των ανθρώπων και της ιστορίας. Ρεαλιστικό και φανταστικό, επικό και καθημερινό, το μυθιστόρημα του Ρικαρέλι τιμήθηκε με το
O Oύγκο Ρικαρέλι γεννήθηκε το 1954. Μένει στην Πίζα και εργάζεται στο Γραφείο Τύπου της Κοινότητας. Το 1995 κυκλοφόρησε το βιβλίο του "Le scarpe appese al cuore" ("Κρεμασμένα στην καρδιά παπούτσια") (Βραβείο Κιάντι, 1996). Το "Ένας άντρας που ίσως ονομαζόταν Σουλτς" κυκλοφόρησε το 1998, θεωρήθηκε από τους κριτικούς ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία της χρονιάς.
Ο τέλειος πόνος Riccarelli Ugo
2003: Την έλεγαν Βίτα
Σωριάστηκε από το βαπόρι σε ένα νησί μεταναστών και αξιωματούχων, με δέκα δολάρια μοναχά ραμμένα στο βρακί του. Η Βίτα ήταν η μόνη του ελπίδα· την άρπαξε και έγιναν καπνός. Στη μεγάλη φυγή της επαγγελίας αντίκρισαν άντρες με παχιά μουστάκια, πρόσωπα καψαλισμένα από το μόχθο, καρδιές συμπιεσμένες. Οι πιο πολλοί φοβόνταν να γεράσουν, έτρεμαν μήπως παραδοθούν μια μέρα άνευ όρων στη ζωή. Ο δικός του λόγος, όμως, δεν είχε ακόμη εκραγεί. Είχε όλη τη ζωή μπροστά του, άκουγε το κλάμα του έρωτα, που έβγαινε με φόρα απ την κοιλιά της. Αυτός δε θα χανόταν. Μόνο, δεν ήθελε να κλέψουν τα αισθήματά του. Όσο ο ίδιος θα μεγάλωνε στη νέα γη, τόσο θα μεγάλωναν και τα όνειρά του.
Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1966. Το πρώτο της μυθιστόρημα "Il bacio della Medusa" (1996), βρέθηκε ανάμεσα στις πρώτες υποψηφιότητες για τα ιταλικά βραβεία Strega και Viareggio και μεταφράστηκε σε αρκετές γλώσσες. Το 1998 εξέδωσε το μυθιστόρημα "La camera di Baltus", επίσης υποψήφιο για το βραβείο Strega. Το 2000 από τον ιταλικό εκδοτικό οίκο Rizzoli κυκλοφόρησε το βιβλίο της "Lei cosi amata", το οποίο τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με το βραβείο Napoli 2000 και το βραβείο Vittorini 2000. Το βιβλίο της "Την έλεγαν Βίτα" (2003) απέσπασε το βραβείο Strega 2003 και πούλησε 200.000 αντίτυπα σε όλη την Ιταλία.
Την έλεγαν Βίτα Mazzucco Melania G.
2002: Μείνε ακίνητη
Το Μείνε Ακίνητη είναι πολλές ιστορίες αγάπης μαζί, είναι το ταξίδι ενός άντρα στη ζωή μιας γυναίκας, ενός άντρα στη ζωή πολλών γυναικών, αλλά και το ταξίδι μιας κόρης προς τον πατέρα της. Είναι ένα βιβλίο για την αγάπη. Για την αγάπη που ζητιανεύουμε, την κλέβουμε, την κρύβουμε, την καταβροχθίζουμε. Για την αγάπη που δεν ξεχνάμε. Είναι η απελπισμένη εξομολόγηση ενός πάθους χωρίς όρια.
Η Μάργκαρετ Ματσαντίνι γεννήθηκε στο Δουβλίνο και ζει στη Ρώμη. Κόρη συγγραφέα, σύζυγος ηθοποιού, επιτυχημένη ηθοποιός του θεάτρου και η ίδια, έκανε το συγγραφικό της ντεμπούτο το 1994 με το Il catino di zinco (βραβεία Selezione Campiello και Rapallo-Carige). Για το θέατρο έγραψε το έργο Manola (1998) και το μονόλογο Zorro (2000). Το Μείνε ακίνητη, που είναι και το τελευταίο της μυθιστόρημα, τιμήθηκε με το Premio Stega 2002.
Μείνε ακίνητη Mazzantini Margaret
2001: Οδός Τζέμιτο
Ο Φεντερίκο είναι ένας άνθρωπος πεισματάρης, καβγατζής, εξαιρετικά βωμολόχος, που αρνείται να συμφιλιωθεί με την ίδια τη ζωή του. Αρνείται κάθε τύπο δουλειάς -ιδιαίτερα τη δουλειά του σιδηροδρομικού που είναι η δουλειά του- αρέσκεται να ζει χωρίς χρήματα, υποφέρει που έχει μια μεγάλη οικογένεια να ζήσει και έχει μία μόνο μεγάλη βεβαιότητα: πως το πεπρωμένο του είναι ταυτισμένο με το πεπρωμένο ενός μεγάλου ζωγράφου. Αποδιοπομπαίος τράγος και αποδέκτης του μόνιμου εκνευρισμού του είναι η γυναίκα του Ρουζινέ, στην οποία ο Φεντερίκο ξεσπά όλη τη βία που συσσωρεύει μέσα του. Μάρτυρας των ομηρικών καβγάδων μέσα στην οικογένεια ο μεγαλύτερος γιος, αυτός που στο βιβλίο διηγείται σε πρώτο πρόσωπο μια ιστορία που μοιάζει με χιλιάδες άλλες και είναι ταυτόχρονα μοναδική. Κερδίζοντας το σημαντικότερο ιταλικό βραβείο (Premio Strega) για το 2001, το Οδός Τζέμιτο θεωρήθηκε το καλύτερο ιταλικό μυθιστόρημα της χρονιάς και ένα από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων, με έναν αντιήρωα πρωταγωνιστή που μένει αξέχαστος
Οδός Τζέμιτο Starnone Domenico
2000: Ν.
Μάιος 1814. Ο Ναπολέων, απογυμνωμένος από την τεράστια εξουσία του, αποβιβάζεται στην Έλβα. Είναι πλέον ένας σχεδόν συνηθισμένος αστός, που ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει με γυμνό μάτι και να κρίνει. Ανάμεσα σ' αυτούς που τον υποδέχονται στο νησί είναι και ο βιβλιοθηκάριος Μαρτίνο Ακουαμπόνα, άνθρωπος που επιρρίπτει στον Ναπολέοντα την ευθύνη για το θάνατο τόσων ανθρώπων, αλλά και προσπαθεί να καταλάβει "ποιες συνέπειες μπορεί να έχει η κακοτυχία" σ' ένα μύθο της εποχής του. Έχοντας πλέον τη δυνατότητα να γνωρίσει από κοντά τον ηττημένο αυτοκράτορα, ο Ακουαμπόνα θα έχει την ευκαιρία να μελετήσει την αληθινή φύση της έννοιας του ηρωισμού αλλά και, γενικότερα, το χαρακτήρα του Ναπολέοντα και της εποχής του. Γύρω από τα δύο αυτά κεντρικά πρόσωπα ο Φερέρο στήνει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με στέρεη δομή και έντονες ειρωνικές πινελιές που κινείται ανάμεσα στην ιστορία και τη φιλοσοφία, με έντονες αναφορές στη σύγχρονη εποχή, η οποία, μόλις κατέρριψε τους κλασικούς μύθους, άρχισε αμέσως να τους
Ν. Ferrero Ernesto
 

Εξυπηρέτηση Πελατών
Αποστολή & Πληρωμή
Εταιρία
Πληροφορίες
Πνευματική Ιδιοκτησία © 2015-2019
PERIZITITO (Cyprus) LTD All rights reserved.
Web design by PERIZITITO (Cyprus) LTD