Τα cookie μας βοηθούν να σας παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Εφόσον χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies από εμάς. 
    
 
Home / Newsletter / Είσοδος / Δημιουργία λογαριασμού / Wish list / Επικοινωνήστε μαζί μας / Βοήθεια / Greek English

Médicis

2007: Χαμένοι
Ο Ντάνιελ μεγαλώνει ακούγοντας διαρκώς από τους συγγενείς του -Εβραίους μετανάστες από το μακρινό Μπόλεχοφ της Ουκρανίας- πόσο μοιάζει στον μακαρίτη θείο Σμιλ. Μεγαλώνει ακούγοντας επίσης τις οικογενειακές ιστορίες του πληθωρικού παππού του, από τις οποίες όμως ο θείος Σμιλ απουσιάζει παντελώς. Το μόνο που γνωρίζει για τον αμνημόνευτο θείο, τη γυναίκα και τις τέσσερις όμορφες κόρες του είναι ότι "τους σκότωσαν οι ναζί". Ενήλικος πια, παρακινούμενος από το ένστικτο του "ιστορικού της οικογένειας" και από τη φρικτή υποψία ότι η σιωπή του παππού του υποκρύπτει μια ιστορία αδελφικής προδοσίας, θα ξεκινήσει τη δική του οδύσσεια ανά τον κόσμο για να τρυγήσει από τους λιγοστούς πια γέροντες, πρώην κατοίκους του Μπόλεχοφ -όσους επέζησαν του Ολοκαυτώματος- τις τελευταίες τους αναμνήσεις για τον Σμιλ και τη μοίρα του, για τον θάνατο αλλά και τη ζωή των Εβραίων της Ευρώπης. Ο Ντάνιελ Μέντελσον μας χαρίζει το χρονικό της αναζήτησης ενός χαμένου παρελθόντος κατά τον τρόπο του Μαρσέλ Προυστ, αλλά και μιας
Ο Ντάνιελ Μέντελσον γεννήθηκε το 1960 στο Long Island. Είναι συγγραφέας και κλασικός φιλόλογος, καθώς και ένας από τους σημαντικότερους κριτικούς της εποχής μας. Σπούδασε αρχαία ελληνική και λατινική φιλολογία στα Πανεπιστήμια της Βιρτζίνια και του Πρίνστον, όπου και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και, από το 2006, είναι καθηγητής στο Bard College. Οι κριτικές για τους "Χαμένους" ήταν διθυραμβικές και το βιβλίο σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Έχει μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες. Ο Ντάνιελ Μέντελσον έχει μεταφράσει στα αγγλικά τα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη, τα οποία εκδόθηκαν το 2009 σε δύο τόμους, με δική του εισαγωγή και σχόλια. Ζει στο Hudson Valley της Νέας Υόρκης.
Χαμένοι Mendelsohn Daniel 1960-
2006: Αδελφός του προηγουμένου
Ο "Αδελφός του προηγουμένου" (Βραβείο Medicis για το δοκίμιο 2006) δεν είναι κλασικό δοκίμιο. Ο Ζαν-Μπερτράν Πονταλίς και εδώ, όπως στα "Παράθυρα", εμπιστεύεται περισσότερο την "ονειρευόμενη σκέψη" από ό,τι τον κυριαρχημένο λόγο. Ιστορίες με ζευγάρια αδελφών από μυθιστορήματα, βιογραφίες και διηγήσεις με πρωταρχική αναφορά τον Κάιν και τον Άβελ.Έριδες, άλυτες διαφορές και αδελφοκτόνες συγκρούσεις, μίση και πάθη διαπλέκονται με προσωπικές αναμνήσεις, αυτοβιογραφικά στοιχεία, στιγμές αυτοανάλυσης και στοχαστικές παρατηρήσεις. Όλα δοσμένα με απλότητα ύφους, αυθορμησία γραφής και βαθύτητα σκέψης. Μήπως το χαρακτηριστικό κάθε αδελφού δεν είναι να απογοητεύει τον αδελφό του; Δεν υπάρχει ιδανικός αδελφός, όπως δεν υπάρχει ιδανική μητέρα. Πόσο μάλλον που και αυτή ανήκει "εξ αδιαιρέτου" και στα δύο αδέλφια. Η αδελφική αγάπη συνυπάρχει απαρχής με την έχθρα, τη ζήλια, τον ανταγωνισμό. Και τι ειρωνεία τραγική! Το μίσος, που διαχωρίζει αυτούς τους ομοίους, επιτρέπει και την τελική τους συναδέλφωση, εφόσον
Ο Ζαν - Μπερτράν Πονταλίς γεννήθηκε στο Παρίσι το 1924. Ψυχαναλυτής και άνθρωπος των γραμμάτων (agrege φιλοσοφίας, διδάκτωρ ψυχολογίας, διευθυντής ερευνών στο εθνικό Ίδρυμα Ερευνών της Γαλλίας), δοκιμιογράφος και μυθιστοριογράφος, διευθυντής και επιμελητής εκδοτικών σειρών στον οίκο Gallimard, βασικός συντελεστής στη μετάφραση του φροϋδικού έργου στα γαλλικά, μισόν αιώνα τώρα βρίσκεται στο επίκεντρο της διανοητικής και ψυχαναλυτικής ζωής στη Γαλλία. Αναλυόμενος του Λακάν, ο Πονταλίς συνδέθηκε στενά με τον Μερλώ-Ποντύ και τον Σαρτρ. Αποτελεί κεντρική μορφή στην ιστορία του γαλλικού ψυχαναλυτικού κινήματος και στις εξελίξεις που οδήγησαν, μετά τη ρήξη με τον Λακάν, στην ίδρυση της Ψυχαναλυτικής Ένωσης Γαλλίας (Α.Ρ.F.) το 1964, όπου διετέλεσε γραμματέας και πρόεδρος. Η διεθνής απήχηση του έργου του οφείλεται κυρίως στο ιστορικό, πλέον, "Λεξιλόγιο της ψυχανάλυσης" (1967), το οποίο συνέγραψε με τον Ζαν Λαπλάνς, αλλά και στην έκδοση της περίφημης "Nouvelle revue de psychanalyse" (1970-1994), που την διηύθυνε μέχρι το τέλος της. Το αυτοβιογραφικό του έργο "Η αγάπη των απαρχών" (βραβείο...
Αδελφός του προηγουμένου Pontalis Jean - Bertrand
2006: Η επιστροφή του χούλιγκαν
"Η επιστροφή του χούλιγκαν" είναι τα απομνημονεύματα του Νόρμαν Μάνεα, γραμμένα σαν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Tο πορτρέτο του πρωταγωνιστή-συγγραφέα ξεκινά από την παιδική του ηλικία στην προπολεμική Ρουμανία και φτάνει μέχρι το 1997, όταν επιστρέφει για πρώτη φορά στην πατρίδα του μετά την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Ο εγκλεισμός του, ενώ είναι παιδί ακόμα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1941, η επιστροφή του μετά τον πόλεμο σε μια χώρα όπου όλα πλέον έχουν αλλάξει, η πίστη του στα κομουνιστικά ιδανικά και η απογοήτευσή του, η αυτοεξορία του στις ΗΠΑ, ο φόβος μήπως χάσει τη μητρική του γλώσσα, το πρώτο του ταξίδι στη Ρουμανία μετά την πτώση του δικτάτορα, ο μεγάλος διχασμός του αν πρέπει να επιστρέψει στη γενέθλια γη ή όχι, είναι μερικά από τα θέματα που συνυπάρχουν σε αυτό το εκπληκτικό κείμενο, όπου το παρελθόν μπλέκεται με το παρόν, το όνειρο με την πραγματικότητα, και η ηθική με την αισθητική κερδίζουν στα σημεία την πολιτική. "Η επιστροφή του χούλιγκαν" θεωρείται το
Ο Νόρμαν Μάνεα γεννήθηκε το 1936 στην Μπουκοβίνα της Ρουμανίας. Σε ηλικία πέντε ετών οδηγήθηκε σε ουκρανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά από σπουδές μηχανικού, άρχισε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία σ' ένα πρωτοποριακό περιοδικό που σύντομα απαγορεύτηκε. Ζει από το 1986 στις ΗΠΑ, όπου διδάσκει λογοτεχνία των Ανατολικών Χωρών στο Πανεπιστήμιο Μπάρντ της Νέας Υόρκης. Τα γραπτά του που έχουν ως αντικείμενο το Ολοκαύτωμα και την καθημερινή ζωή σ' ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες.
Η επιστροφή του χούλιγκαν Manea Norman 1936-
2005: Χιόνι
1992. Ο Κα, ποιητής και πολιτικός εξόριστος, επιστρέφει στην Τουρκία ως δημοσιογράφος για να ερευνήσει μια σειρά από ανησυχητικά γεγονότα στη μικρή πόλη Καρς, κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Μια "επιδημία αυτοκτονιών" μαστίζει τις νεαρές γυναίκες με μαντίλα, κι ένα θεατρικό πραξικόπημα που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του πριν από τις δημοτικές εκλογές τού αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ' όσα θα 'θελε να ξέρει. Βλέπει μια πόλη στοιχειωμένη απ' τις σιωπές της ιστορίας της, να σπαράσσεται από πολιτικές και θρησκευτικές έριδες, ν' αργοπεθαίνει στη σκιά τής Ευρώπης. Χιονίζει αδιάκοπα τις τρεις μέρες που μένει ο Κα στο Καρς, κι εκεί, μες στην ονειρική σιωπή του χιονιού, ακούγεται ολοκάθαρα η λαχτάρα όλων των ανθρώπων για ευτυχία. Ένα μεγάλο βιβλίο από τον Νομπελίστα Ορχάν Παμούκ, γραμμένο με σπαραχτική τρυφερότητα, για τη ζωή και τη μοίρα κρατών και ανθρώπων. Το "Χιόνι" τιμήθηκε το 2005 με το Γαλλικό λογοτεχνικό βραβείο Μεντισίς, ενώ οι "New York Times" το ανέδειξαν ως ένα από τα "10
Ο Ορχάν Παμούκ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1952. Σπούδασε αρχιτεκτονική και δημοσιογραφία, πολύ γρήγορα όμως αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Το 1978 σε ηλικία εικοσιέξι μόλις ετών δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα "Cevdet Bey ve Ogullari" ("Τζεβντέτ Μπέης και Υιοί"), ένα ογκώδες έργο εξακοσίων είκοσι σελίδων, στο οποίο αφηγείται, μέσα από την ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας τούρκων εμπόρων, τη δημιουργία της τουρκικής αστικής τάξης και έμμεσα της σύγχρονης Τουρκίας (κίνημα των Νεοτούρκων 1908 - στρατιωτικό πραξικόπημα 1971). Το μυθιστόρημα αυτό βραβεύτηκε το 1979 στο διαγωνισμό μυθιστορήματος των εκδόσεων Μιλλιέτ. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 1982 και την επόμενη χρονιά πήρε το βραβείο μυθιστορήματος Ορχάν Κεμάλ. Ακολούθησαν το 1983 το "Sessiz Ev" ("Το σπίτι της σιωπής"), το 1985, το "Beyaz Kale" ("Λευκό κάστρο") και το 1990 το "Kara Kitap" ("Μαύρο βιβλίο"). Στα έργα αυτά ο συγγραφέας δίνει εικόνες μιας κοινωνίας που προσπαθεί να βρει το πρόσωπό της ακροβατώντας στο γεωγραφικό και πολιτιστικό όριο δύο κόσμων. Η εκδυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας με τη σύσταση του...
Χιόνι Pamuk Orhan 1952-
2004: Ιστορία μιας ζωής
"Τούτες οι σελίδες είναι η περιγραφή μιας πάλης, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Κάφκα. Και σε αυτή την πάλη παίρνουν μέρος όλες οι συνιστώσες της ψυχής: η ανάμνηση του σπιτιού και των γονιών, η διάφανη βουκολική ομορφιά των Καρπαθίων, οι παππούδες μου και τα πολυάριθμα φώτα που έλουζαν τότε την ψυχή μου. Έπειτα, ο πόλεμος, η καταστροφή που έφερε μαζί του και τα σημάδια που άφησε. Και, τέλος, τα χρόνια στο Ισραήλ: η δούλεψη της γης, η αναζήτηση γλώσσας, οι νεανικές ανησυχίες, το πανεπιστήμιο και η γραφή. Το βιβλίο αυτό δεν είναι μια σύνοψη, παρά μάλλον μια προσπάθεια (απεγνωσμένη, αν θέλετε) να ενώσω τα διάφορα κομμάτια της ζωής μου και να τα επανασυνδέσω με την πηγή της ύπαρξης μου. Ο αναγνώστης ας μην αναζητήσει σε τούτη την ιστορία μιας ζωής χρονολογική σειρά και ακρίβεια. Πρόκειται για διάφορους τόπους της ζωής μου, που δέθηκαν μεταξύ τους στη μνήμη, που είναι ζωντανοί και πάλλονται. Πολλά χάθηκαν και πολλά τα διέβρωσε η λήθη. Ό,τι απόμεινε, στην αρχή φάνηκε ελάχιστο, ωστόσο όταν
Ο Άαρον Άπελφελντ γεννήθηκε το 1932 στην πόλη Τσέρνοβιτς της τότε αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, μετέπειτα Ρουμανίας και σημερινής Ρωσίας, από γονείς Εβραίους. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σε ηλικία οκτώ ετών, είδε να δολοφονείται η μητέρα του από τους Ναζί και έπειτα εγκλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για δύο μήνες. Μετά την απόδρασή του περιπλανήθηκε για δύο χρόνια στα δάση της Ουκρανίας. Το 1944, όταν ο πόλεμος είχε λήξει, διέσχισε τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, για να καταλήξει στην Ιταλία, όπου έζησε για αρκετούς μήνες σε ένα στρατόπεδο εκτοπισμένων. Τελικός προορισμός του ήταν το Ισραήλ, και έκτοτε ζούσε στην Ιερουσαλήμ. Συγγραφέας διεθνούς φήμης, εκδίδει το πρώτο του μυθιστόρημα ("Καπνός") το 1962. Ακολούθησαν τριάντα και πλέον βιβλία, διηγήματα και μυθιστορήματα. Από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του "Ιστορία μιας ζωής", "Μπαντενχάιμ 1939" και "Απρόσμενη αγάπη", όλα σε μετάφραση της Μάγκυς Κοέν. Έφυγε από τη ζωή στα 85 του χρόνια, στις 4 Ιανουαρίου 2018.
Ιστορία μιας ζωής Appelfeld Aharon 1932-2018
2003: Η νόσος του Μοντάνο
O γιος του αφηγητή, Μοντάνο, υποφέρει από μια λογοτεχνική ασθένεια που τον εμποδίζει να γράψει. O πατέρας του, Ροσάριο Xιρόντο, κριτικός λογοτεχνίας, δίνει στη νόσο αυτή το όνομα του γιου του. Νιώθει κι αυτός άρρωστος από τη λογοτεχνία, αφού πλέον εκφράζεται μόνο μέσα από τα λόγια των άλλων. Και αισθάνεται τόσο επηρεασμένος από τη νόσο του Μοντάνο, ώστε αποφασίζει να γίνει ο ίδιος η ενσάρκωση της λογοτεχνίας, να ταυτιστεί με τη μνήμη της οικουμενικής Βιβλιοθήκης και να συμμετέχει σε μια εν κρυπτώ συνωμοσία κατά των εχθρών της. Από εκείνη τη στιγμή ο Ροσάριο Χιρόντο αρχίζει να γράφει το ημερολόγιό του, στο οποίο εμφανίζονται οι συγγραφείς που τον σημάδεψαν και έπλασαν την προσωπικότητά του μαζί με μια σειρά από προσωπικές σκέψεις, ανέκδοτα από την -υπαρκτή ή φανταστική- ζωή τους σε ένα λαβύρινθο όπου τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας παύουν να υπάρχουν. Ένα παράξενο, γοητευτικό βιβλίο, που είναι ταυτόχρονα ένας ύμνος στη λογοτεχνία, την οποία ο συγγραφέας θεωρεί μοναδική διέξοδο για
Ο Ενρίκε Βίλα-Μάτας (Βαρκελώνη, 1948) έχει να επιδείξει ένα μεγάλο σε όγκο και σπουδαίο σε αξία λογοτεχνικό έργο, που τον έχει αναδείξει ως έναν από τους κορυφαίους ευρωπαίους συγγραφείς της γενιάς του. Σπούδασε νομικά και δημοσιογραφία στην πατρίδα του και το 1968 άρχισε να γράφει κριτική κινηματογράφου στο περιοδικό "Fotogramas". Το 1970 γύρισε δύο ταινίες μικρού μήκους, τις "Todos los jovenes tristes" και "Fin de verano". Την επόμενη χρονιά υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη Melilla της Αφρικής, όπου, καθηλωμένος σε μια αποθήκη υλικού, άρχισε να γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα, "Μujer en el espejo contemplando el paisaje" με εντελώς αντισυμβατική γραφή (σχεδόν χωρίς καθόλου σημεία στίξης). Γυρίζοντας στη Βαρκελώνη, συνεργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου με τα περιοδικά "Bocaccio" και "Destino". Μεταξύ του 1974 και του 1976 έζησε στο Παρίσι, σ' ένα διαμέρισμα που νοίκιασε από τη Μαργκερίτ Ντυράς. Εκεί άρχισε το δεύτερο μυθιστόρημά του, "La asesina ilustrada" (σε ελεύθερη απόδοση: "Η πολυμαθής δολοφόνος", 1977). Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα "Al sur de los parpados", 1980,...
Η νόσος του Μοντάνο Vila - Matas Enrique 1948-
2002: Το ανθρώπινο στίγμα
Ένας διάσημος καθηγητής των κλασικών σπουδών κατηγορείται για ρατσιστική συμπεριφορά. Προτιμά να παραιτηθεί παρά να αποκαλυφθεί το μυστικό που θα μπορούσε να τον αθωώσει. Η ιστορία διαδραματίζεται στις ΗΠΑ την εποχή που ξεσπά η υπόθεση της Μόνικας Λουίνσκι, όταν ο πουριτανισμός και η έννοια του politically correct αρχίζουν να κυριαρχούν στην πολιτική και πνευματική ζωή της χώρας. Ο Ροθ με μεγάλη αφηγηματική δεξιοτεχνία παρακολουθεί τη ζωή του κεντρικού ήρωά του, ενός ανθρώπου με απίστευτο παρελθόν που επαναδημιούργησε κυριολεκτικά την ταυτότητά του και ζει ένα παρόν που σοκάρει τον καθωσπρεπισμό του περιβάλλοντός του· συνδέεται ερωτικά με μια πολύ νεώτερη και επιφανειακά "κατώτερή" του αισθησιακή γυναίκα ενώ καταδιώκεται από τον βίαιο πρώην σύζυγό της, βετεράνο του Βιετνάμ. Μετά το "Αμερικανικό ειδύλλιο" και το "Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή", το "Ανθρώπινο Στίγμα" ολοκληρώνει την τριλογία του Φίλιπ Ροθ. Ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας με το απαράμιλλο λογοτεχνικό ύφος του ερευνά το πρόβλημα
Ο Φίλιπ Ροθ, αμερικανός συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1933 στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στα Πανεπιστήμια του Bucknell και του Σικάγο. Διετέλεσε καθηγητής της συγκριτικής λογοτεχνίας στα πανεπιστήμια του Πρίνστον, της Νέας Υόρκης (Hunter College) και της Πενσυλβανίας. Διηύθυνε τη σειρά "Συγγραφείς της άλλης Ευρώπης" στις εκδόσεις Penguin και γνώρισε στο αμερικανικό κοινό συγγραφείς όπως ο Bruno Schulz και ο Μίλαν Κούντερα. Πολυγραφότατος, έγραψε συνολικά 31 βιβλία. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με τη συλλογή διηγημάτων "Αντίο Κολόμπους", το 1959, που τιμήθηκε με το National Book Award for Fiction. Στα πολυάριθμα βραβεία του που ακολούθησαν περιλαμβάνονται το National Book Critics Circle Award το 1987 για το μυθιστόρημα "Αντιζωή", το ίδιο βραβείο το 1991 για το αυτοβιογραφικό αφήγημα "Πατρική κληρονομιά", το PEN/Faulkner Award το 1994 για το μυθιστόρημα "Επιχείρηση Σάυλωκ", το National Book Award το 1995 για "Το θέατρο του Σάμπαθ", το βραβείο Pulitzer το 1997 για το "Αμερικανικό ειδύλλιο", το PEN/Faulkner Award το 2001 για "Το...
Το ανθρώπινο στίγμα Roth Philip 1933-2018
2001: Το ταξίδι στη Γαλλία
Ο Ντέιβιντ, νεαρός Νεοϋορκέζος παθιασμένος με τη γαλλική κουλτούρα, ξεκινάει για να ανακαλύψει από κοντά τη "χώρα των ζωγράφων και των ποιητών". Αποβιβάζεται στη Χάβρη, περιπλανιέται στις τουριστικές συνοικίες και στην εργατική γειτονιά Κλωντ Μονέ, γνωρίζει τα τηλεοπτικά πλατώ και τα εκδοτικά παρασκήνια, καταφεύγει κατόπιν σε ένα μοναστήρι ειδικευμένο στις νέες τεχνολογίες... Η πορεία του Ντέιβιντ διασταυρώνεται με την πορεία ενός Γάλλου σαραντάρη που, για καιρό, ονειρευόταν την Αμερική. Η μοιραία αυτή συνάντηση θα οδηγήσει τους ήρωες στην απομυθοποίηση και των δύο πολιτισμών. Ταξιδιωτική αφήγηση, αυτοβιογραφία και μυθοπλασία, υπερρεαλιστικά και κωμικά στοιχεία διαπλέκονται με μεγάλη μαεστρία και οδηγούνται στο τέλος σε ένα συναρπαστικό κρεσέντο.
Ο Μπενουά Ντυτέρτρ γεννήθηκε το 1960 κοντά στη Χάβρη. Σπούδασε μουσικολογία. Πολυσχιδής και πολυγραφότατος, γράφει από τα δεκαπέντε του χρόνια και έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα και διηγήματα. Συνεργάζεται ως μουσικοκριτικός με γνωστά έντυπα και έχει δική του μουσική εκπομπή στο γαλλικό ραδιόφωνο. Το μυθιστόρημά του "Το ταξίδι στη Γαλλία" τιμήθηκε με το Βραβείο Medicis 2001.
Το ταξίδι στη Γαλλία Duteurtre Benoit
2000: Το φάντασμα της Ανίλ
Στη Σρι Λάνκα μαίνεται ένας άγριος εμφύλιος πόλεμος. Η 33χρονη ιατροδικαστής, η Ανίλ Τισέρα, ξαναγυρίζει στο νησί της, σταλμένη από τον ΟΗΕ, να κάνει μια έρευνα για τις μαζικές δολοφονίες που συμβαίνουν εκεί. Η Ανίλ θα έρθει σε επαφή με τον ντόπιο πληθυσμό (ιδιαίτερα με τον αινιγματικό 49χρονο αρχαιολόγο Σάραθ Ντιγιασένα), θα γνωρίσει μια πραγματικότητα που θα τη συγκλονίσει. Οι προσπάθειές τους θα επικεντρωθούν στη διαλεύκανση ενός μυστηριώδους σκελετού. Θα μπορέσει η Ανίλ να επιστρέψει στον κόσμο που εξακολουθεί να τη δένει με τις ρίζες της; Ένα δυνατό μυθιστόρημα που μιλάει για τη βία, τις ανθρώπινες αξίες, τους παραδοσιακούς θρύλους, τον έρωτα και την οικογένεια - το πρώτο που έγραψε ο Οντάατζε μετά την παγκόσμια επιτυχία του "Άγγλου ασθενή".
O Mάικλ Oντάατζε γεννήθηκε στο Κολόμπο της Στρι Λάνκα το 1943. Το 1952 μετακόμισε με τη μητέρa του και τα αδέλφια του στην Αγγλία. Σπούδασε στο Bishop's University του Κεμπέκ στον Καναδά καθώς και στο University fo Toronto και στο Queen's University. Το 1967 εξέδωσε την ποιητική συλλογή "Dainty Monsters". Η ποίηση αποτελεί βασικό κομμάτι του έργου και της γραφής του. Το 1970 εξέδωσε το υβριδικό έργο (ποίησης και πρόζας) "The Collected Works of Billy the Kid", ενώ το 1976 ακολούθησε το "Coming Through Slaugher". Το 1987 κυκλοφόρησε το "In the Skin of the Lion", το πρώτο του μυθιστόρημα. Mε το μυθιστόρημά του "O Άγγλος ασθενής" κέρδισε το 1992 το βραβείο Booker και έκανε μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς εκδοτικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων, ενώ η ομώνυμη ταινία (κινηματογραφική μεταφορά από την Anthony Minghella) απέσπασε 9 βραβρεία Όσκαρ, ανάμεσά τους κι αυτό της καλύτερης ταινίας. "Tο φάντασμα της Aνίλ" είναι το πρώτο βιβλίο που έγραψε μετά τον "'Αγγλο ασθενή" και κέρδισε το εξίσου σημαντικό γαλλικό βραβείο Mεντισίς ως το καλύτερο ξένο μυθιστόρημα. Ζει στο Τορόντο με τη...
Το φάντασμα της Ανίλ Ondaatje Michael
1998: Το σπίτι του ύπνου
"Το σπίτι του ύπνου" είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου που μεταφράζεται στα ελληνικά μετά το "Τι ωραίο πλιάτσικο!". Ο Κόου μέσα από "Το σπίτι του ύπνου" μας υποβάλλει την ιδέα ότι η διάκριση ονείρου, μνήμης και πραγματικότητας στον σημερινό κόσμο είναι δυσδιάκριτη. Η δεκαετία του 1980 ήταν η δεκαετία των υπερβάσεων και των επαμφοτερισμών, αλλά και της αναζήτησης, που εκφράζεται μέσα από την επιστροφή σε ξεχασμένα βιβλία ή χαμένα φιλμ. Απώλεια και αναζήτηση χαρακτηριζουν και τις ανθρώπινες σχέσεις. Φοιτητικές συντροφιές που διαλύονται μετά το πέρας των σπουδών, σχέσεις που παγώνουν, έρωτες που αιωρούνται και μετατρέπονται σε περιπέτειες αναζήτησης και εξομολόγησης. Τα πρόσωπα του μυθιστορήματος είναι υπνοβάτες, ναρκοληπτικοί και άγρυπνοι στο μεταίχμιο υπνηλίας και αϋπνίας, αυτογνωσίας και αυταπάτης. Σαν σε όνειρο αλλάζουν ονόματα, ταυτότητα, ακόμη και φύλο, ενώ οι αναμνήσεις ντυμένες στην αχλύ της επιθυμίας προσδίδουν στην αφήγηση κάτι το υπνωτικό, το ονειρικό και το απατηλό. Και
Ο Jonathan Coe γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ το 1961. Σπούδασε φιλολογία στο Trinity College του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ και είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Γουόρικ (αντικείμενο της διατριβής του αποτέλεσε το έργο του Henry Fielding, "Tom Jones"). Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ και εργάστηκε παράλληλα ως μουσικός, συνθέτοντας τζαζ, και ως δημοσιογράφος, διατελώντας τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας "The Guardian" και κριτικός κινηματογράφου του "New Statesman".
Το σπίτι του ύπνου Coe Jonathan 1961-
 

Εξυπηρέτηση Πελατών
Αποστολή & Πληρωμή
Εταιρία
Πληροφορίες
Πνευματική Ιδιοκτησία © 2015-2019
PERIZITITO (Cyprus) LTD All rights reserved.
Web design by PERIZITITO (Cyprus) LTD